Het woord zelfmoord is een oxymoron

definitie Oxymoron

(leesbaarheid aangepast)

Je eigen leven beindigen, of zelfdoding zijn wel correcte termen.

De definitie van moord is het doden van een ander.

Met een strafverzwarend element.

Zelfmoord is per definitie niet strafbaar als het is gelukt.

Euthanasie, het beëindigen van waardeloos leven. Wie is er beter in staat dan de mens zelf om te bepalen of het leven waardeloos is?


Dat zou ook niet in de wet thuis moeten horen. Het hoort bij de vrijheid die je als mens hebt.

Het recht om zonder bemoeienis van de overheid te leven. Daar hoort ook je laatste adem bij.

Het woord zelfmoord is dus onmogelijk. Je kunt je leven beëindigen, jezelf vermoorden kan niet.


It was with great indignation that i watched the pointer-ncrv broadcast this morning about “shunning” of former Jehovah’s Witnesses.

As a former JW, i also have my opinion about the organisation. But now that there are petitions in the Second Chamber to interpret the law in such a way that exclusion can be prohibited, i feel compelled to leave my opinion for what it is and write this piece to bring a much-needed nuance to this story. 

In the programme, the expression ‘stasi practices’ was mentioned. 

Only a few months ago, people spoke with indignation about references to the holocaust. Today these believers, who were deported by the thousands to concentration camps and murdered during the holocaust, are being compared to Nazis. What a shame! 



The bible texts that were quoted were very selectively chosen. The Bible is full of firm language. Just like the Koran. The current opinion on the Koran is that the texts should be interpreted in the context of the time in which they were written. Quoting Bible texts in which apostates are compared to swine and the plague is no different. The Bible is also full of stories of forgiveness, the story of the prodigal son being the most famous of these. 

In the broadcast, the belief in Armageddon is touched upon briefly. Not because it was relevant, or because they included it in the image they were trying to portray, but to make a link to doomsday cults. In this way they mislead the viewer. Everyone has heard of cults where people committed mass suicide. By not explaining it but only mentioning it, the viewer gets the feeling that Jehovah’s witnesses fall into the same category.

It would have been honest if they had mentioned that the coming of Armageddon is a reason to reach and convert as many people as possible so that they may also live eternally. That is what witnesses believe. 

Then the personal stories. Two former JW’s spoke of suicide. Their lives were destroyed, the lady described it as if she had been given a life sentence. I can understand why they feel this way.

But no matter how great their suffering, it should never be a reason to restrict faith with legal measures. We are talking about free will and freedom of religion. As a witness, you learn that God has given man free will. Each person may live as he or she sees fit. But it is strongly encouraged to live your life in a way that pleases God. If you choose not to be a part of the faith anymore, you are free to do so. As free as those who choose to believe that apostates are not a good influence and should be shunned. 

People who leave the congregation are aware of this. They know the Bible and how the organisation interprets it. That it is a terrible choice to make is absolutely true. If you have to choose between your own beliefs and your entire social environment, that is a terrible consideration. I do understand that it will affect the rest of your life. But that is the case with all choices in life. No choice is without consequences. 

I have never been baptised. I turned away from the faith in my adolescence. The years that followed must have been abominable in the eyes of my family and brothers and sisters. I literally did everything that the bible speaks of as shameful. That is why I was labelled ‘a bad influence’. That is almost the same as being excluded. Witnesses are advised to avoid contact. And that advice is logically followed. 

But, and this is a very big but, the door is always open. If you regain your faith and want to live to God’s glory, Jehovah’s Witnesses are the most forgiving Christians in this world.

You could say that this is a form of manipulation and coercion. As if you are faced with a devilish dilemma. Your life as a non-believer in exchange for acceptance from your family and friends. Or if it is on the basis of your sexual preferences, even the choice between who you are and your family. 

But that is far too short-sighted. That idea only takes into consideration the former JW’s beliefs and not the beliefs of those around him. The family members who do continue to believe are also torn apart by grief. They believe that their brother, sister or child has fallen into the hands of Satan and that they cannot welcome their loved one into paradise. But because they believe that man has a free will, they let them go. 

The same happens daily in society. When a friend or relative becomes an addict, one does everything to help. Until a certain limit is reached and they pull their hands away. There have been countless tv shows about addiction interventions. And in every show the message is, let go of the addict, don’t let someone else’s bad choices ruin your life. An addict can only be cured when the addict makes the choice to kick the habit. And the best way to make someone make that choice is to take your hands off them and give them an ultimatum. Either you quit or you don’t see us anymore.

So why is it that based on faith, that is suddenly criminal or abominable? Why is it then an impossible dilemma, choosing between your faith or yourself when we agree that we must make the same choice for our loved ones who are doing wrong? 

That there is much sadness, pain and powerlessness involved is inevitable. But it is no reason to regulate it by law. They are the choices of all involved. All involved are free to make them. It is a matter of faith. And fortunately in the Netherlands we are free to believe. 

Pointer has published an incredibly one-sided story with this broadcast. They have spoken to dozens of former Jehovah’s witnesses about this subject. The reason for this one-sidedness was that the organisation did not want to be in the broadcast. That is a fallacy. You can find enough former witnesses with a different opinion than these people. It was a conscious choice not to approach these people. 

In these times of war and pandemics, the press has a great responsibility. To demonise a religious community now is, to paraphrase the words of the broadcast, poisonous. 

In Ukraine, thousands of witnesses are in danger because they will not join the fight against Russia. They were already in danger in Russia. If we support Ukraine, put flags and sunflowers in our profile picture, it is only logical for the press to decide not to demonise a large group of people now. That can cost lives. As we saw 80 years ago. 

Watch the broadcast of Pointer:



Met grote verontwaardiging keek ik deze ochtend de uitzending van pointer-ncrv over “shunning” van ex-jehovahs getuigen.

Als ex-jg heb ik ook zo mijn mening over de organisatie. Maar nu men in de tweede kamer petities aanbiedt om de wet zo te interpreteren dat uitsluiting verboden kan worden voel ik mij genoodzaakt die mening even te laten voor wat het is en dit stuk te schrijven om een hoognodige nuance in dit verhaal aan te brengen. 

In de uitzending schuwde men de uitdrukking “stasi praktijken’ niet. Nog maar een paar maanden geleden sprak men met verontwaardiging over verwijzingen naar de holocaust. Vandaag vergelijkt men deze gelovigen, die tijdens de holocaust met duizenden zijn gedeporteerd naar concentratiekampen en uitgemoord, met nazi’s. Schandalig. 



De bijbelteksten die werden aangehaald zijn zeer selectief gekozen. De bijbel staat vol ferme taal. Net als de Koran. De actuele opinie over de Koran is dat de teksten in de context van de tijd waarin ze zijn geschreven moeten worden geïnterpreteerd. Bijbelteksten aanhalen waarin afvalligen met zwijnen en de pest worden vergeleken zijn daarin niet anders. 

De bijbel staat ook vol met verhalen van vergeving, het verhaal van de verloren zoon is daar het bekendste van. 

In de uitzending wordt kort het geloof in Armageddon aangetikt. Niet omdat het relevant was, of omdat ze het geloof daarin betrokken in het beeld wat ze probeerden te schetsen maar om een link te leggen naar doomsday cults. Op deze manier misleid men de kijker. Iedereen heeft wel eens van sektes gehoord waar men massaal zelfmoord heeft gepleegd. Door het niet uit te leggen maar het enkel aan te stippen krijg je als kijker het gevoel dat Jehovah’s getuigen in dezelfde categorie vallen. 

Het was eerlijk geweest als men had verteld dat de komst van Armageddon een reden is om nog zoveel mogelijk mensen te bereiken en te bekeren zodat ze ook eeuwig mogen leven. Dat is wat getuigen geloven. 

Dan de persoonlijke verhalen. Twee ex-jg’s namen het woord zelfdoding in de mond. Hun leven was verwoest, de dame beschreef het alsof ze levenslang had gekregen. Dat zij dit zo ervaren kan ik begrijpen. Maar hoe groot hun lijden ook is, het mag nooit een reden zijn om geloof aan banden te leggen met wettelijke maatregelen. 

We hebben het over vrije wil en vrijheid van godsdienst. 

Als getuige leer je dat God de mens vrije wil heeft gegeven. Ieder mens mag leven zoals hem of haar goeddunkt. Maar het wordt ten zeerste aangemoedigd om je leven te leiden op een manier die God blij maakt. Als je er voor kiest om geen onderdeel meer te zijn van het geloof staat je dat vrij. Net zo vrij als de mensen die er voor kiezen om te geloven dat afvalligen geen goede invloed hebben en gemeden moeten worden. 

Mensen die uit het genootschap stappen zijn hier van op de hoogte. Ze kennen de bijbel en hoe de organisatie deze interpreteert. Dat het een vreselijke keuze is om te maken is absoluut waar. 

Als je moet kiezen tussen je eigen overtuiging en je hele sociale omgeving is dat een vreselijke overweging. Ik begrijp dan ook best dat het de rest van je leven beïnvloed. Maar dat is met alle keuzes in het leven. Geen enkele keus is zonder gevolgen. 

Ik ben nooit gedoopt geweest. Ik heb mij in mijn pubertijd afgekeerd van het geloof. De jaren die volgden moeten in de ogen van mijn familie en broeders en zusters abominabel zijn geweest. Ik heb letterlijk alles gedaan waar de bijbel schande over spreekt. Daarom kreeg ik het label “slechte omgang”. Dat komt bijna op hetzelfde neer als uitgesloten worden. Getuigen wordt geadviseerd om contact te vermijden. En dat advies wordt logischerwijs opgevolgd. 

Maar, en dit is een hele grote maar, de deur staat altijd open. Als je je geloof herwint en wilt leven tot Gods glorie zijn Jehovah’s getuigen de meest vergevingsgezinde geloofsgemeenschap op aarde. 

Je kunt zeggen dat dat een vorm van manipulatie en dwang is. Alsof je voor een duivels dilemma wordt gesteld. Je leven als ongelovige in ruil voor acceptatie van je familie en vrienden. Of als het op basis van je geaardheid is, zelfs de keus tussen wie je bent en je familie. 

Maar dat is veel te kort door de bocht. Die gedachte neemt alleen de overweging van de ex-jg in overweging en niet het geloof van de omgeving. 

De familieleden die wel blijven geloven worden ook verscheurd door verdriet. Zij geloven dat hun broer, zus, kind in handen van satan is gevallen en dat ze hun dierbare niet kunnen verwelkomen in het paradijs. Maar omdat ze geloven dat de mens een vrije wil heeft laten ze ze los. 

Hetzelfde gebeurt dagelijks in de maatschappij. Als een vriend of familielid verslaafd raakt doet men alles om te helpen. Tot een bepaalde grens is bereikt en men de handen er vanaf trekt. 

Er zijn talloze programma’s gemaakt over interventies bij verslaving. En in ieder programma is de boodschap, laat de verslaafde los, laat je leven niet ruïneren door de slechte keuzes van een ander. Een verslaafde kan pas genezen als de verslaafde de keuze maakt om af te kicken. En de beste manier om iemand die keuze te laten maken is om je handen er vanaf te trekken en een ultimatum te stellen. Of je stopt of je ziet ons niet meer.

Waarom zou dat op basis van geloof dan ineens misdadig of gruwelijk zijn? 

Waarom is het dan een onmogelijk dilemma, kiezen tussen je geloof of jezelf als we het er over eens zijn dat we onze naasten die fout bezig zijn voor dezelfde keus moeten stellen? Dat er veel verdriet, pijn en machteloosheid bij hoort is onvermijdelijk. Maar het is geen reden om het wettelijk te reguleren. 

Het zijn de keuzes van alle betrokkenen. Alle betrokkenen zijn vrij zijn om die te maken. Het is een kwestie van geloof. En gelukkig zijn we in Nederland vrij om te geloven. 

Pointer heeft met deze uitzending een ontzettend eenzijdig verhaal gepubliceerd. Ze hebben tientallen ex Jehovah’s getuigen gesproken over dit onderwerp. De reden voor deze eenzijdigheid was dat de organisatie niet in de uitzending wilde. Dat is een drogreden. Er zijn genoeg ex getuigen te vinden met een andere mening dan deze mensen. Het was een bewuste keuze om deze mensen niet te benaderen. 

In deze tijd, van oorlog en pandemieën heeft de pers een grote verantwoordelijkheid. Een geloofsgemeenschap nu demoniseren is, om de woorden uit de uitzending maar te parafraseren, giftig. 

In Oekraïne lopen duizenden getuigen gevaar omdat ze niet mee zullen vechten tegen Rusland. In Rusland liepen ze al gevaar. Als we dan toch achter Oekraïne staan, vlaggetjes en zonnebloemen in onze profielfoto plaatsen, is het niet meer dan logisch om als pers te besluiten om nu géén grote groep mensen te demoniseren. Dat kan levens kosten. Zoals we 80 jaar geleden hebben gezien. 

Kijk hier de uitzending van Pointer terug:


30 questions

English translation of 30 questions about Transgender law.

Source: https://www.voorzij.nl/

(Sexual) Harassment:

1: How do you prevent men who identify as women and have, for example, been convicted of assault, murder, sexual assault, rape or Syrian gangsterism from ending up in a women’s prison among vulnerable women who have no place to go?

2: How do you prevent men who identify as women and who have previously been convicted as men of peeping or exhibitionism from being allowed to freely hang out in restrooms and locker rooms intended for women?

3: How do you ensure that, if this law is abused, the government has the right to reverse the change in gender registration to protect future victims?


4: What are considered violations of the law on discrimination based on changed sex in the birth certificate?

5: Is it considered a hate crime to “misgender” people and therefore precludes any reporting/reporting of misconduct by a trans identifying male?

6:May a women’s beauty salon refuse to wax the genitals of a man identified as a woman?

7: May women/girls, who see a man in their women’s locker room, toilet or shower, contact security or police, or must they first ask him for his birth certificate?

8: Are they, or the operator, guilty of criminal discrimination if it later turns out that that person has officially registered as a woman?

9: How do you prevent that in these precarious situations women/girls no longer dare to seek (professional) help because they are afraid to be accused of discrimination or even hate crime?

9: May women ask for a female doctor/gynaecologist in the hospital or in the general practice, not being a man identified as a woman?

10: May women in elder care and patients with Alzheimer’s/dementia expect to be assisted by female staff in such matters as intimate hygiene? These patients often can no longer express themselves well but instinctively know who is male and who is female.

11: Can it be considered discrimination (or even hate crime) if a lesbian woman refuses to date a man who identifies as a woman?

12: Is it discrimination if a female employee at the Justice Department refuses to search suspects or convicts who identify as women but are in possession of male sex organs? Or conversely, if a suspected or convicted woman refuses to be searched by an employee who identifies as a woman but possesses male secondary sexual characteristics? The same applies to searches, for example, at Schiphol Airport.

13: To what extent will gender-critical opinions of individuals and organizations be protected in the law? Will people who publicly (for example, at work, or in social media) say that biological sex is unchangeable be protected in their free speech and freedom of belief and conviction, or will it soon be considered “hate speech” and criminally prosecuted?

14: To what extent are people and organizations protected who are thwarted or barred by large, influential third parties (e.g. banks, tech companies) by depriving them of basic rights just because they see the concept of gender as an immutable biological fact?

15: If people with male bodies can also be ‘women’, is discrimination based on pregnancy and childbirth still discrimination based on gender? Example: If a pregnant woman is fired or denied a contract extension because she is pregnant, she can currently challenge that as sex discrimination. On what basis can a pregnant woman still challenge her dismissal after this law is implemented?

Children and parents

16: Will parents lose parental authority over their child if they disagree with or prefer to wait for physical treatment of gender dysphoria (puberty inhibitors, hormones, surgery) for their child?

17: May a school “socially transition” (change names and pronouns) a child without parental consent?

18: How do you ensure the safety of children (girls) during e.g. sports, vacation camps, school trips, when the desired female companion can also be a man who identifies as a woman (possibly convicted of pedosexual offences)?

19: Are psychotherapists allowed to treat dysphoric children other than with affirmation? Is any other form of (identity exploring) therapy considered “conversion therapy”?

20: Will regular psychotherapy for children with gender dysphoria soon be prohibited?

Clash with rights of other minorities

21: If men are also allowed to identify as women, how are the rights of women from ethnic/religious minorities (e.g. Muslim/Jewish) valued, who are not allowed to be with strange men in a public space where they change clothes, play sports, swim and so on? In a conflict between two minorities like this, how is it decided whose rights are more important? According to what criteria?

22: How do you guarantee the rights of lesbian women who want to be among women and have mutual meeting places without having to provide access to men who identify as women?

Collecting and interpreting data

23: How will suspects be registered by the police: by gender or by gender identity? Is it possible to make a good profile of a suspect if his sex has changed on paper?

24: How will criminals be registered in statistics: by sex or by gender identity? How do you prevent the falsification of crime statistics, for example of sex offenses? If crime statistics show an increase in the number of women over a number of years, how can they be interpreted correctly?

25: How are statistics on health and well-being recorded: by (biological) sex, or by gender identity? How do you avoid contamination of data and statistics and the associated health risks?


26: Will all sports be mixed and all teams mixed, or will there soon be an option to play sports only with biological women?

27: How do you guarantee the physical and mental integrity and safety of female athletes (both amateur and professional) in contact sports in which they are at risk of serious injury in contact with men who identify as women (transwomen), both as fellow athletes and as opponents?

28: How do you guarantee that female competitive athletes (both amateur and professional) can achieve their own ambitions without being outmatched by men (transwomen) who identify as women?

Women’s quota

29: How will you ensure that the women’s quota is indeed filled by women and not by men who have had their birth certificates changed (possibly temporarily)?

Final chord

30: Is a women’s choir required to rehearse bass and baritone parts with men with a bass voice or baritone voice who identify as women?

Verslaving is een zwakte

Neerkijken op een alcoholist die zijn leven niet op orde krijgt.
Minachtend praten over die junks in het kraakpand waar je dagelijks langs loopt als je de hond uitlaat.
Geschokt reageren als blijk dat een vriend ’s avonds een joint draait om te ontspannen.
Bezorgd zuchten als je je partner na 3 maanden van een gezamelijke stop poging in de tuin met sigaret betrapt.
In de rij bij de kassa zelfvoldaan een stronk broccoli op de band leggen achter de chips, cola en blikken bier van de duidelijk te dikke persoon voor je in de rij.

Verslaafden. Zwakke, pathetische mislukkelingen van de samenleving.

Jij bent wel gestopt met roken. Alcohol drink je alleen op speciale gelegenheden, en drugs is nooit een optie geweest.
Dus je minachting voor dit soort zwakke figuren is meer dan terecht. Ze jagen de samenleving op kosten. En worden gefinancierd door jouw eerlijk verdiende belastinggeld.
Je werkt hard, eet gezond, je sport en zorgt dat je een stabiele factor in het leven van je naaste bent. Eigenlijk zouden die junks een voorbeeld aan jou moeten nemen.

Wat gebeurt er bij jou als je niet kunt sporten? Wat gebeurt er als je vakantie hebt en je routine van 9-5 wordt onderbroken? Wat doe je dan om de verveling te doorbreken?
Wat gebeurt er als je op dieet gaat omdat met de jaren je strakke buik toch wat gaat hangen?
Wat gebeurt er vanbinnen als je je down voelt?

Dan wil je het veranderen. Verbeteren. Bezig zijn, lekker de klusjes aanpakken waar je niet aan toe kwam, internet afstruinen naar de beste manier om af te vallen.
Afspreken met vrienden, plezier maken, je salaris aan een nieuwe gadget of een hobby besteden. Vakantie boeken, voorpret.

Wat als dat niet kan.
Wat als je dankzij een reorganisatie werkloos thuis komt te zitten, je partner vertrekt, je inkomen wegvalt en je vrienden het beu zijn om jouw drankjes te betalen.
De vakantie is geannuleerd, je sportschool abonnementen ook.
De auto verkocht, en internet is alleen nog met gratis wifi te betreden.

Dan ben je als het goed is enorm gemotiveerd om je situatie weer te verbeteren naar het niveau waar je je eerder bevond.

Je hebt de behoefte aan je zekerheid, vrienden, je werk, je gevoel van welvaart.
Net als een junk met afkickverschijnselen, ga je met maar één doel aan de slag.
Het lijden wat je ervaart verlichten.

Je verslaving aan een leven vol gemak, plezier en zekerheid is niet anders dan de zucht van een verslaafde die weet dat het leven iets fijner wordt na een shot.

De vraag ‘is dit alles’ wordt gedempt met de stem van de maatschappelijke drang.
Solliciteren, sparen, de bureaucratische rompslomp die op je afkomt om de boodschappen te kunnen blijven betalen omdat de alimentatie zo hoog is dat iedere euro drie keer moet worden omgedraaid.

Als het leven tegen zit, is er zoveel om je druk om te maken dat het je behoefte aan het gevoel goed bezig te zijn prima weet te bevredigen.
Het blijft echter enkel het beloningscentrum in je brein wat je hiertoe drijft.

Begrijp mij niet verkeerd. Er is niks mis mee om naar iets beters te streven. Om hard te werken voor je toekomst. Om doelen te stellen en te behalen. De vraag is alleen, wie blijft er over als je deze dingen niet hoeft te doen?

Wie ben je naast je drukke bestaan, verantwoordelijkheden en je omgeving?
Wat is de zin van het leven als je niet geleefd wordt door deze hectische wereld?
Wat heb je toegevoegd door te bestaan?

Het leven is meer dan succes in de maatschappij en een leven wat de risico’s beperkt door zekerheden en gemak.
En het is verdomd eng om dat te accepteren.
Toe te geven dat je vrijheid een gouden kooi is waarin alles in evenwicht blijft als je mee blijft doen, en je zo druk bezighoudt als het evenwicht wegvalt, dat je de deur naar vrijheid niet eens opmerkt al staat hij wagenwijd open en met grote neonletters aangegegeven.

Meedraaien, meekomen, succes, geld, verzekeringen, bewondering, presteren, welvaart, vriendschap, het is identiek aan het effect van een shot heroïne maar dan geaccepteerd en geprezen.

Misschien is je minachting en zelfvertrouwen enigszins misplaatst als je een verslaafde medemens veroordeeld.
Jouw verslaving is minder destructief.
Je jaagt echter wel op dezelfde draak.
Bevrediging en beloning.
Een roes. Die de deur naar het overstijgen van je beperkte leven in een wolk van opium verhult.

Durf je het aan om te erkennen dat je je bezig laat houden? Dat je leven zinvol is omdat je geen tijd hebt om bij de zinloosheid stil te staan?
Je komt dan wel terecht in die scène van de matrix, waar Neo terechtkomt na het nemen van de blauwe pil.
Een blanco ruimte, die je mag inrichten met jezelf.
Je wordt op dat moment een god, met de kracht om een volledig nieuw bestaan te scheppen.
Dat is een enorme verantwoordelijkheid. Alles wat je creëert gaat een eigen leven leiden en alle gevolgen, goed of slecht, zijn terug te leiden naar jouw keuzes.

Durf je dat aan? Of is het dan ook voor jou te moeilijk om de verslaving te verslaan?


Na een operatie moeten mensen vaak nog een tijd revalideren. Na een trauma behandeling in de GGZ valt dit woord echter nooit.

Valide betekent gezond, in orde. Revalideren betekent beter worden, weer in oude staat hersteld.
Men spreekt van herstel.
Of van een herstelgerichte behandeling.
Of van ondersteunen.

Als je geopereerd bent, heb je wellicht tijdelijk een stok ter ondersteuning nodig.
Bij de revalidatie wordt er zonder stok geoefend, om je zo goed mogelijk en zo spoedig mogelijk weer onafhankelijk te maken. Er zijn obstakels, gewichten, evenwichtsoefeningen voor nodig om je vertrouwen in je lijf volledig te herstellen. Je zowel geestelijk als lichamelijk te leren dat je die stok niet meer nodig hebt.

Dat stukje, het oefenen, ervaren hoe het gaat, hoe ver je al bent, mist volledig in het aanbod bij de ggz.
Je oefent daar met een stok, met pijnstilling, in een veilige situatie.
De obstakels ondervind je daarbuiten, zonder de hulpverlening.

Alsof je iemand in een revalidatiecentrum achterlaat, zonder dat er een therapeut aanwezig is, en zegt ga maar oefenen. Als je valt en iets breekt, dan kun je de crisisknop indrukken. Dan brengen we je gauw weer terug naar de chirurg om de operatie opnieuw uit te voeren…..

Een ladder in de valkuil vinden

Vandaag besefte ik dat ik in een valkuil zat waar ik al een behoorlijke tijd in zat gevangen. 

Het besef kwam tijdens het kijken naar onderstaande video van Jordan Peterson waarin vertelde hij  hoe hij ervaarde dat hij uit twee delen leek te bestaan. Het deel wat continue aan het woord was, en het deel wat steeds actiever werd naarmate hij meer leerde, de stem die zijn gedrag beoordeelde. 

(Tekst gaat verder onder de video)

Dit was iets waar Jung over schreef toen hij het over zelfzorg had. Ik parafraseer:

‘ Zorg voor jezelf alsof jij degene bent die verantwoordelijk is om die zorg te geven’ 

Dat betekent niet, zoals in veel therapieën wordt geleerd, dat je lief voor jezelf moet zijn. Dus jezelf verzorgen alsof je ziek bent, en daarom iets lekkers mag eten of iets fijns voor jezelf mag doen. Het betekent lief voor jezelf zijn zoals je ook in liefde een ander helpt. 

Voorbeeld: Als een vriend verslaafd raakt. Is het dan lief om hem drugs te geven? Hij zou dat zeker lief vinden op dat moment. Maar de drugs zijn schadelijk, op de lange en korte termijn en je doet niets om het al aanwezige schadelijke te veranderen maar juist te verergeren.

Of als ouder; Je kind vindt je enorm lief als je elke avond pannenkoeken bakt of elke dag een ritje naar de speelgoedwinkel maakt. Maar het is niet gezond. Maar iedere ouder weet, instinctief en bewust dat alleen leuke dingen doen een kind niet helpen om een gezonde volwassene te worden.

Er hoort sturing en begrenzing bij. En dan ben je ook lief voor je kind. Dat zal niet altijd met wederzijdse liefde beantwoord worden. Maar je weet dat het noodzakelijk is. Omdat je het beste wilt voor je kind. Niet alleen vandaag, maar ook over 40 jaar.

Die zorgzaamheid, is wat Jung en Peterson bedoelen met lief zijn en zorgzaam zijn voor jezelf.

Als jij het beste voor jezelf wilt, zul je ook het beste voor jezelf moeten doen. Niet alleen op de korte termijn maar dan zul je ook het beste voor je toekomst moeten doen. De stem die oordeelt zorgt voor je. Het helpt je om wijze besluiten te maken. 

Ik heb hier een tijd over nagedacht, en herken het proces wat hij omschrijft. 

Ik merk ook dat naarmate ik meer eerlijke doelen stel, meer ambitie heb om mijn leven te verbeteren er een soort stem wakker werd. 

Ik vergelijk hem en noem hem vanaf nu, mijn geweten. 

Je kunt het ook zien als een ouder, of wijze oudere in een stam. Maar voor de leesbaarheid, geweten.

Naarmate ik meer leerde over moraliteit, normen en waarden, meer van Nietzsche las over het ontwikkelen van deze normen en waarden, kreeg mijn geweten meer volume. 

Het was eng en nieuw. Maar het remde mijn impulsieve kant. En het hielp om ingesleten routines en opvattingen te onderzoeken en zonodig te veranderen. 

Dat was ontzettend fijn. Ik was vrij om alles wat ik wist te toetsen, en te veranderen. Het zorgde voor een enorme groei op persoonlijk vlak. 

Alleen zat er een valkuil aan, waar ik eerst heel diep in moest vallen, voordat ik überhaupt zag dat ik er in was gevallen. 

Mijn geweten was zo blij met de stem en ruimte dat het dominant werd op vlakken waar het geen positief effect had. De buitenwereld voornamelijk.

Het begon alles en iedereen te bekritiseren. Alsof ik een scheidsrechter van de lokale voetbalclub als rechter bij het hoogste Strafhof aan had gesteld.

Mijn omgeving reageerde zoals je kunt verwachten. Die zat niet te wachten op mijn oordeel, nieuwe morele waarden en kritiek. Maar ik had geen controle over hoever mijn geweten begon te reiken. Ik had het zelfs niet door. Wat mij betreft was ik goed bezig, en hielp ik anderen met de inzichten die ik had opgedaan. 

De frustratie dat mensen niet luisterden, of onaardig reageerden of zelfs afstand van mij namen groeide met de dag.

Hierdoor kreeg mijn fatalistische en soms zelfs nihilistische kant ook ruimte. En het gaf mij redenen om te stoppen met leren. En zelfs om te stoppen met bestaan. Het leverde eenzaamheid en verbittering op. En pas vandaag begreep ik dat deze kant ook beteugeld moet worden. Net als de kant die eerder dominant was. 

Hoe doe je zoiets vroeg ik mij af. 

Ik begon met ideeën over verdraagzaamheid, empathie, vergiffenis, tot ik ineens iets herinnerde uit mijn jeugd. 


Mijn vader is een Jehovah’s getuige, en ik heb meerdere jaren bijbelstudie in die hoedanigheid mogen ontvangen. Daarom heb ik de definitie van a’ga-pe ook op hun website opgezocht. Omdat het hun uitleg over deze definitie was die in mij op kwam toen ik over dit onderwerp aan het nadenken was. 

[Definitie via jw.org]

ALS er één hoedanigheid of deugd is waaraan in Gods Woord, de bijbel, de voornaamste plaats wordt toegekend, dan is het wel liefde. Het Grieks, de oorspronkelijke taal van de christelijke Geschriften, kent vier woorden die vaak met „liefde” worden vertaald. De liefde waarin wij hier geïnteresseerd zijn, is niet eʹros (een woord dat in de christelijke Griekse Geschriften niet voorkomt), die op seksuele aantrekkingskracht gebaseerd is; ook niet storʹge, een gevoel dat op bloedverwantschap gebaseerd is; evenmin fiʹli·a, hartelijke vriendschappelijke liefde die op wederzijdse achting stoelt en in het voorgaande artikel werd besproken. Het gaat veeleer om aʹga·pe — de op beginselen gebaseerde liefde waarvan gezegd kan worden dat ze synoniem is met onzelfzuchtigheid, de liefde waarop de apostel Johannes doelde toen hij zei: „God is liefde.” — 1 Johannes 4:8.

2 Betreffende deze liefde (aʹga·pe) zegt professor William Barclay in zijn New Testament Words: „Agapè heeft te maken met het verstand: het is niet simpelweg een emotie die vanzelf in ons hart opkomt [zoals bij fiʹli·a het geval kan zijn]; het is een beginsel dat wij weloverwogen in ons leven volgen. Agapè heeft in overtreffende mate te maken met de wil. Het is een verovering, een overwinning en prestatie. Geen mens heeft ooit van nature zijn vijanden liefgehad. Onze vijanden liefhebben is een overwinning op al onze natuurlijke neigingen en emoties. Deze agapè . . . is in feite het vermogen om het onbeminnelijke te beminnen, om mensen lief te hebben die wij niet graag mogen.” [/]

Ik heb het idee dat deze liefde noodzakelijk is om eerlijk te kunnen oordelen. Met andere woorden, ik denk dat het voor mijn geweten noodzakelijk is om zich hierdoor te laten adviseren.  Zodat mijn geweten menselijk wordt en niet meer enkel analytisch.

Wat Jung schreef over zorgen voor jezelf alsof jij de verantwoordelijke bent voor het herstel, gaat hand in hand met deze vorm van liefde. 

Men zegt “Wat je zelf niet wilt dat geschied, doe dat ook een ander niet”, wat omgekeerd ook waar is; “Behandel anderen zoals je zelf behandeld wilt worden.” 

Deze definitie van a’ga-pe kan dus ook naar jezelf gericht zijn. Met name op de kanten die je hinderen. 

Liefde en waarheid hebben elkaar nodig om een beter mens te worden. 

En dat is uiteindelijk altijd het doel. Het streven naar iets beters. 

Voor mij is het streven om een beter en gezonder, stabieler mens te worden. Om te groeien naar een plek waar ik niet alleen mijzelf kan verbeteren maar iets  kan terug geven aan de maatschappij. Iets van waarde. 

Zo ver ben ik nog lang niet, en ik ben nog hard aan het puzzelen om dat doel feitelijk te definiëren zodat ik weet wat ik moet doen om iets op een zinvolle manier terug te geven. 

Maar wat je streven ook is, hoe klein of groot, je streeft naar iets beters, wat alleen maar goed kan zijn.

Mijn weg naar verbetering is vandaag weer duidelijker. Ik heb de valkuil waargenomen en een ladder naar boven gevonden.

Mijn geweten heeft een nieuwe adviseur. Vanaf nu is het geen op hol geslagen criticus meer. Maar een gereguleerde en verzorgde kant waar ik opnieuw de wereld mee kan betreden.  

Bij deze laat ik de ladder dan ook achter voor een ieder die in dezelfde kuil valt, en is de kuil hopelijk iets zichtbaarder door de ladder die er nu een stukje uit steekt. Met liefde. 

Wat wij de jongeren aandoen is verschrikkelijk

Tweets van deze strekking vullen mijn tijdlijn wanneer er in het nieuws weer een bericht verschijnt over de toename van psychische klachten, de toename van zelfmoorden en hoe slecht lockdowns zijn.

Maar wat ik erger vind is wat terloops in deze artikelen wordt vermeld. De toename van het aantal antidepressiva wat wordt voorgeschreven.  

Antidepressiva, voorgeschreven aan jongeren omdat de maatregelen hun mentaal welzijn negatief beïnvloed. 

Ik heb wat video’s terug gekeken over dit onderwerp. Jordan Peterson heeft hier het een en ander over verteld, en via hem ben ik ooit in aanraking gekomen met Thomas Szazs. Niet persoonlijk, maar met zijn werk. Wat ik voor de gelegenheid ook weer even heb doorgekeken. 

Beide geleerden, maken een statement tegen de psychiatrie. Peterson zegt dat je bij het behandelen van een depressie alles wat je hebt moet inzetten om iemand te genezen van een depressie.

Maar met de grote kanttekening dat antidepressiva alleen zinvol is als je iemand moet redden van zijn suicidaliteit omdat er anders niets behandeld hoeft te worden, of als iemand alle facetten van zijn leven op orde heeft in de mate die je van iemand mag verwachten, maar desondanks zwaar onder depressies lijdt. 

Je kunt iemand zijn leven niet veranderen door antidepressiva te geven. Dan kun je ze net zo goed een recept voor de coffeeshop geven of een ander willekeurig sufmakend middel geven, hoest tabletten bijvoorbeeld. Want meer dan de versuffende werking gaat het niet bereiken.

Als iemand in armoede leeft, in een slecht huwelijk gevangen zit en uit een familie komt waar liefde alleen werd bezongen als de drank rijkelijk vloeide en de hits van vroeger op een hoog volume door de buurt dreven, dan gaat dat niet veranderen met antidepressiva. Er kan pas iets veranderen als je deze situatie kent, begrijpt, en de persoon in kwestie gemotiveerd is om daar verandering in aan te brengen. 

Ja de lockdown veroorzaakt zeker mentale schade. Maar de oplossing daarvan ligt niet in het voorschrijven van pillen. De oplossing ligt in het helpen van nieuwe vaardigheden te ontwikkelen die nodig zijn wanneer je leven plotseling op z’n kop staat. 

Ik maak mij grote zorgen om deze jongeren. Ik ben bang dat ze niet de groei kunnen doormaken die onlosmakelijk is verbonden met het overwinnen van problemen. Een stukje karakter wat je bouwt in zware tijden.
Dat ze wordt verteld dat zij er niets aan kunnen doen, dat ze wel een pilletje hebben om dit verdriet, deze frustratie en de eenzaamheid te verdrijven. 

Peterson zegt het, Nietzsche zei het, Schopenhauer zei het en met hen nog vele anderen; Het leven is tragisch, lijden, een aaneenschakeling van ellende die we soms weten te ontstijgen met humor en plezier.

Zoek een willekeurige religie op en daar wordt hetzelfde gepredikt.

Nu is de perfecte tijd de om sterker uit de strijd te komen, jezelf te overwinnen, jezelf te leren kennen. Dat ontnemen we nu door een antidepressivum voor te schrijven.

Dat is waar nu volgens mij de veel grotere schade wordt aangericht. 

Door tegenspoed bouw je karakter. Zelfvertrouwen. Je leert dat het leven soms echt een bitch kan zijn en dat er ook weer betere tijden aanbreken. Zo creëer je een sterke maatschappij. Een maatschappij van winnaars, doorzetters, creatieve geesten die buiten de kaders kunnen denken omdat ze dat hebben moeten leren toen hun eigen kaders wegvielen.

De perverse aanpak die men nu bezigt creëert alleen maar meer ellende. Een generatie die volledig afhankelijk is van de door politiek en verzekeraars gereguleerde gezondheidszorg. Die belooft dat je niet hoeft te lijden. Dat problemen niet opgelost hoeven te worden, de psychiater staat immers klaar met zijn receptenboek. 

En dat brengt mij bij Thomas Szuzs, hij schreef een essay over dit punt. https://youtu.be/D_xhXPivGHY 

Je hoeft het niet volledig met zijn argumentatie eens te zijn wat betreft psychische stoornissen, maar een ding is niet te weerleggen en dat is de lobby van politici en psychiaters om te mogen bepalen wat als een stoornis geldt. Niet het wetenschappelijke onderzoek waarmee normaal ziektes worden geïdentificeerd maar voorkeur. En welk ongewenst gedrag met welke medicijnen op te lossen is. 

Lijden wordt nu gepresenteert iets waar je enkel nog slachtoffer bent. Iets wat door de pandemie en maatregelen is ontstaan, als iets unieks. Het leven heeft jou slachtoffer gemaakt. En dat is te verhelpen met een pilletje. Je hoeft geen pijn te hebben, je hoeft niet te strijden, het is niet rechtvaardig hoe je wordt behandelt het ligt buiten je macht. De oplossing? Drugs. Oh eh, excuseer, antidepressiva. Psychiaters zijn er nooit geweest om mensen gelukkig te maken, maar dat is nu wel de belofte. En daarmee ontnemen we de jongeren de mogelijkheid om in de toekomst adequaat op nare tijden te reageren. 

A brave new world is echt een veel beter boek om de afgelopen decennia mee te vergelijken. Vergeet 1984, je wordt niet bestraft door de gedachten politie, je hele persoonlijkheid wordt gereguleerd.

“All right then,” said the savage defiantly, I’m claiming the right to be unhappy.”

“Not to mention the right to grow old and ugly and impotent; the right to have syphilis and cancer; the right to have too little to eat, the right to be lousy; the right to live in constant apprehension of what may happen tomorrow; the right to catch typhoid; the right to be tortured by unspeakable pains of every kind.” 

There was a long silence.

“I claim them all,” said the Savage at last.” 

― Aldous Huxley, Brave New World